Tanja Weegink

De begraafplaats als plek voor bezinning, rouw en herdenking is aan het veranderen. Niet langer zijn rust en lommerrijke plekjes de belangrijkste kenmerken, in aanleg is het een plek aan het worden die de bezoeker door de opzet binnenleidt in een rouw- of herdenkingservaring.
Waar voorheen stilte en eerbied voor de doden de sfeer bepaalden zijn nu speeltoestellen geplaatst.
Door hun inrichting doen begraafplaatsen soms meer denken aan vermaak, gemak, efficiëntie, en in een enkel geval zelfs aan "experience".

Begraafplaatsen gaan over dood zijn natuurlijk, maar vooral over de nabestaanden. Over vergankelijkheid,  sterfelijkheid en onsterfelijkheid. En over identiteit.

Zoals iedere fotograaf waarschijnlijk vind ik de porseleinen portretjes prachtig. Hoewel het een uitgekauwd onderwerp is fotografeer ik ze toch: pure verzameldrift. Sommige zijn een beetje verbleekt, soms is er een stukje af of is er een schroefje vervangen. Ze zijn te mooi om niet te fotograferen.





Je stelt je van je laatste rustplaats toch iets anders voor denk ik, en aan de andere kant: om in je nieuwbouwflatje zo met je neus op de graven te zitten lijkt me ook niet ideaal.

het leven op de begraafplaats

Hoe gaan we in Nederland om met begraven en graven.

Begraafplaatsen heb ik zoals de meeste mensen altijd zoveel mogelijk gemeden. Je moet de goden niet op ideeën brengen, zo'n soort gedachte zal er wel achter zitten. Toch heb ik de afgelopen jaren een aantal keren op begraafplaatsen gefotografeerd.

Ik loop er rond als fotograaf, ik zoek beelden die mijn verhaal kunnen vertellen. En er zijn een heleboel "plaatjes": van overdadig gedecoreerde graven tot verwaarloosde en alles er tussenin. Het gemiddelde nederlands hervormde graf is zwart, grijs of roodbruin, natuursteen, en de grafschriften zijn meestal van dezelfde strekking: "hier rust onze innig geliefde...". Wat kun je er anders op zetten? .

We vinden vaak dat zodra iets publiekelijk gebeurt we het recht hebben er naar te kijken, we er een mening over mogen hebben, het mogen fotograferen en publiceren, zolang het maar geen commercieel doel dient. Ik besef me dat je iets wat dan weliswaar volgens de wet is toegestaan niet altijd zomaar kunt doen.

Binnen welk kader plaats ik dit onderwerp en hoe geef ik het vorm, met respect voor de doden en hun nabestaanden?